ارزيابي مصدوم
اولين وظيفه شما در برخورد با يک مصدوم، بررسي او از نظر وضعيتهاي تهديدکننده حياتي است که نياز به کمکهاي اوليه اورژانس دارند. اين بررسي اوليه، تحت عنوان ارزيابي اوليه ناميده ميشود. اگر مصدوم با خطر فوري مواجه نيست، بايد براي ارزيابي ثانويه اقدام کنيد .
• ارزيابي ثانويه
پس از آنکه مطمئن شديد مصدوم در معرض خطر فوري نيست و ارزيابي اوليه به پايان رسيد ، ارزيابي ثانويه را آغاز کنيد. اين عمل، شامل پي بردن به ماجرا (اخذ شرح حال) و انجام معاينه فيزيکي است. شرايط موجود مشخص خواهد کرد که در معاينه چقدر بايد به جزييات بپردازيد. به عنوان مثال، در شرايط سرما و رطوبت که منتظر رسيدن آمبولانس هستيد، تنها لازم است به آسيبهاي عمده رسيدگي کنيد؛ گرم و خشک نگه داشتن مصدوم در اولويت قرار دارد. اگر شخص توانست علايمي را توصيف کند ، بر درمان همان مشکلات تمرکز کنيد.
• • • گرفتن شرح حال
- شرح حال در واقع توصيفي است از نحوه وقوع حادثه، نحوه ادامه پيدا کردن آسيب يا نحوه شروع و تداوم بيماري. براي اخذ شرح حال، از مصدوم سؤال کنيد و با ناظراني که شاهد حادثه بودهاند، گفتگو کنيد. سعي کنيد تصوير کاملي از موقعيت بسازيد.
بهعنوان مثال:
*مصدوم، آخرين بار در چه زماني غذا خورده يا چيزي نوشيده است؟
*آيا مصدوم بيماري خاصي دارد يا داروي خاصي مصرف ميکند؟
*نيروي ايجادکننده آسيب چقدر شديد بوده است و چگونه اعمال شده است؟
*درباره شرايط محيط سؤال کنيد (آيا مصدوم در يک اتاق گرم و دمدار قرار داشته يا در يک اتاق سرد و يا با وزش باد يا باران مواجه شده است؟)
*در مورد سن و وضعيت سلامت مصدوم تحقيق کنيد: لغزيدن و افتادن يک جوان که بدني آماده دارد، ممکن است منجر به پيچ خوردن مچ پا يا دست وي شود اما همين حادثه در مورد يک زن سالخورده، احتمالاً منجر به شکستگي بازو يا لگن وي خواهد شد.
*هويت مصدوم و در صورت امکان، محل زندگي وي را شناسايي کنيد. از اين اطلاعات يادداشت برداشته، زمان حادثه و زمان معاينه خود را در آن درج کنيد تا بتوانيد آن را در اختيار پزشک يا گروه خدمات اورژانس قرار دهيد.
• • • سرنخهاي بيروني
اگر مصدوم قادر به همکاري نيست و يا بيهوش است، براي تعيين وضعيت وي به دنبال سرنخهاي بيروني بگرديد (اگر مشکوک به سوءمصرف مواد هستيد، مراقب سوزنها و سرنگهاي همراه مصدوم باشيد). ممکن است با يک کارت ملاقات براي رفتن به بيمارستان يا درمانگاه و يا کارتي که بر روي آن سابقهاي از آلرژي، ديابت يا صرع درج شده است، مواجه شويد.
اسبسواران يا دوچرخهسواران ممکن است اين کارت را در داخل کلاه يا کلاه ايمني خود قرار دهند. داروها يا غذاها نيز ميتوانند سرنخهاي ارزشمندي از حادثه در اختيار شما بگذارند؛ به عنوان مثال، بيماران مبتلا به ديابت ممکن است چند حبه قند با خود همراه باشند. به علاوه، افرادي که دچار اختلال شناخته شدهاي هستند، ممکن است بر روي گردنبند، دستبند، مدال يا جاکليدي ويژهاي، اطلاعات هشداردهنده طبي داشته باشند. اين اشياء را در کنار مصدوم نگه داريد يا آنها را به دو گروه خدمات اورژانس تحويل دهيد.
تزريقکننده خودکار: اين وسايل محتوي اپينفرين (آدرنالين) بوده، براي افرادي که در معرض شوک
آنافيلاکتيک هستند، کاربرد دارند.
دستبند هشداردهنده: ممکن است روي آن شماره تلفني براي دريافت اطلاعات درباره سابقه پزشکي بيمار درج شده باشد.
اسپري استنشاقي: وجود يک اسپري استنشاقي معمولاً به اين معني است که مصدوم مبتلا به آسم است.
داروها: مثل ترينيتريت گليسرين براي آنژين صدري يا فني توئين در صرع
• • • نحوه ايجاد آسيب
شما ميتوانيد با مشاهده شرايطي که آسيب در آن رخ داده و نيروهاي دخيل در آسيب، سرنخهاي بيشتري در مورد آسيبهاي احتمالي و شدت آنها به دست آوريد. اين اطلاعات مفيد هستند زيرا به فرد کمک ميکنند تا نوع و شدت آسيب را پيشبيني کند. در اکثر موارد، افرادي که در صحنه حادثه يا در زمان آسيب با مصدوم سرو کار دارند (اغلب، ارايهکنندگان کمکهاي اوليه) ميتوانند اين اطلاعات را بهدست آورند.
• • • شرايط آسيب
نوع و شدت آسيب ناشي از ضربه (مثلاً سقوط از ارتفاع يا ضربه ناشي از تصادف اتومبيل) را در صورت اطلاع داشتن دقيق از نحوه وقوع حادثه، ميتوان پيشبيني کرد. بهعنوان مثال، آسيبهاي جدي وارد بر سرنشين يک اتومبيل، احتمالاً در ضربه ناشي از تصادم پهلو بيش از تصادم از روبهرو با همان سرعت است. علت اين مطلب آن است که بدنه جانبي اتومبيل، محافظت کمتري ايجاد ميکند و نميتواند به انداه قسمت جلوي اتومبيل، انرژي را جذب کند.
در رانندهاي که کمربند ايمني بسته و از ناحيه جلو يا عقب اتومبيل تصادف کرده است، ميتوان به نوع خاصي از آسيب مشکوک شد. بدن بهطور ناگهاني به يک سمت حرکت ميکند اما سر براي يک لحظه قبل از حرکت، عقب ميماند. اين حالت منجر به حرکت «شلاقي» گردن ميشود (شکل مقابل). همچنين مصدوم ممکن است آسيبهايي ناشي از اثر مهاري کمربند ايمني (مثل کوفتگي يا شکستگي استخوان جناغ سينه و احتمالاً کوفتگي قلب و ريهها) داشته باشد. ممکن است برخي از آسيبهاي صورت ناشي از برخورد با فرمان اتومبيل يا کيسه هواي باد شده باشد.
• • • نيروهاي اعمال شده روي بدن
نيروهاي پرانرژي وارد شده در يک ضربه، از ديگر عوامل مهم در تعيين نوع و شدت آسيبها هستند. بهعنوان مثال، اگر شخصي از ارتفاع يک متري به روي زمين سخت سقوط کند، احتمالاً دچار کوفتگي خواهد شد ولي آسيب جدي نخواهد ديد. با اين حال، سقوط از ارتفاع بلندتر از 2 متر، احتمالاً آسيبهاي جديتري (مثل شکستگي دنده يا لگن و خونريزي داخلي ناشي از آسيب به اعضاي داخلي) ايجاد ميکند.
• • • چه سؤالهايي بايد پرسيد؟
وقتي بر سر يک مصدوم حاضر ميشويد، از مصدوم يا شاهدان سؤالاتي را براي پي بردن به نحوه ايجاد آسيب بپرسيد. سؤالات احتمالاً ميتوانند به صورت زير باشند:
- آيا مصدوم از وسيله نقليه به بيرون پرتاب شده است؟
- آيا مصدوم کمربند ايمني را بهطرز صحيح بسته بود؟
- آيا وسيله نقليه واژگون شد؟
- آيا مصدوم کلاه ايمني بر سر داشت؟
سؤالات به ويژه در مواردي که خود مصدومان قادر نيستند که اطلاعات را در اختيار شما بگذارند، بسيار مهم هستند. تمام اطلاعاتي را که جمعآوري کردهايد، به گروه خدمات اورژانس انتقال دهيد
نحوه ايجاد آسيب «شلاقي» در يک تصادف اتومبيل، به دليل نيروهاي ناگهاني که به بدن وارد ميشوند، ممکن است سر به عقب رفته، سپس به سرعت به جلو حرکت کند (يا برعکس). اين حرکت به آسيب «شلاقي» همراه با کشيدگي عضلات و رباطهاي گردن منجر ميشود.
کلمات کليدي : سلامت و بهداشت،بهداشت،سلامت،نکات سلامت بودن،کمکهای اولیه،کمکهای اولیه اورژانسی،نکات یادگیری کمکهای اولیه،وبسایت بروز کمکهای اولیه،وبسایت یاری دهنده کمکهای اولیه،ارزیابی مصدوم،نحوه ارزیابی مصدوم،چگونگی ارزیابی مصدوم در حوادث،ارزیابی مصدوم در حوادث
بازديدکنندگان گرامي توجه:
جهت ارسال مطلب و مشاهده بهتر مطالب ابتدا عضو شويد و يا در صورت عضو بودن وارد شويد
